حق دوست دوست

حق دوستِ دوست

22- حسادت و عداوت زن و شوهر با بستگان و دوستان همدیگر(به این معنا که همسر حق ندارد هیچکس دیگری را دوست داشته باشد)، حسادت و عداوت خواهران و برادران با همدیگر در قبال محبت والدین، حسادت و عداوت همکاران نسبت به همدیگر در قبال توجه رئیس و حسادت و عداوت یاران نسبت به همدیگر در قبال محبت پیر یا امام، کل بنیاد شرارت و فساد و نابودی نسل بشر است. پس مصادره عاطفه و محبت و استکبار عاطفی، ذات همه مفاسد و مظالم و جنون و جنایات و کفر بشر است. زیرا ابلیس به عنوان بانی کفر در قبال محبت خدا نسبت به حضرت آدم دچار بخل و انکار و عداوت شد و کافر گردید. پس بنیاد کفر هم بخل و عداوت عاطفی در قبال دوستِ دوست است. پس حقی برتر و ذاتی تر از حق دوستِ دوست نیست و ناحقی و کفری هم ذاتی تر و شدیدتر از انکار دوست دوست نیست.

23- پس مذهب امامیه که مکتب دوست دوست است ذات همه امراض بشری را نشانه رفته و ریشه کن ساخته است و بنیاد عداوت و شقاوت را برانداخته است و ابلیس را از قلمرو حیات بشری طرد کرده است.

از کتاب دوستِ دوست

153- کتاب صوتی دوستِ دوست - ۱۳۹۲

153- کتاب صوتی دوستِ دوست - ۱۳۹۲

دانلود رایگان کتاب های صوتی و متنی استاد علی اکبر خانجانی در سایت :khanjany.com و nooreomid.net 

نشانی تلگرام: khodshenasi4@

 نشانی آپارات : aparat.com/bihamta95

چشمان کور حسود

چشمان کور حسود

می گویند که چشمان حسود کور می شود . و در قرآن است که جماعتی از کافران پس از مرگ کور

برانگیخته می شوند ومی گویند : پروردگارا ما که در آنجھان بینا بودیم . به اینان گفته میشود کوری شما

از این روست که چشم خود را برنعمات خدا فرو بستید و آنرا انکار نمودید.

معمولاً صفت بخل و حسد درباره ارزشھای میرای دنیوی پدید نمی آید وحداکثر اینست که در تقلید وپیروی

از صاحبان قدرتھای مادی میروند به درجه ای از آن قدرتھا می رسند . ولی آن بخل وحسدی که انسان را

به انکار وتھمت می کشاند در قبال نعمات خداست که ارزشھای ماندگار معنوی وصفات برجسته انسانی

ھستند ونشانه ھائی از حقیقت را دارا می باشند.

چنین انسانھائی حتی به لحاظ دنیوی ھم دارای ھوش و حواسی بسیار ضعیف وکرخت می شوند وآنقدر

بر کفر وانکار خود اصرار می ورزند که چشم و گوش وھوش و دلشان از بین می رود ومصداق این کلام

خدایند که : اینان کورند وکرند ولالند ودیگر بسوی حق برنمی گردند . واین بدترین عاقبتی استکه انسان

مبتلا می شود ودر آخرت ھم از آن رھائی ندارد.

چه عاقلانه است که آدمی در قبال نعمات وجودی دیگران علیرغم امیال کافرانه نفس خود جھاد کند

وبجای انکار واتھام به مراکز این نعمات وگریز از آنھا ، بسویشان برود وبا آنان دوستی نماید وخدمتشان

کند تا از این نعمات برخوردار شود ولذا بخلش که بدترین امراض است معالجه گردد.

انکار علم وھنر وصفات حسنه دیگران موجب تحمیق وجنون وبسیاری از امراض لاعلاج میشود وبراستی

که حسد یکی از انواع آتش دوزخ است که روح را می گدازد وشعور ووجدان وعاطفه را زائل می کند.

چه احمقانه است که آدمی بجای برخوردار شدن از یک ارزش خوب ، آنرا تخطئه کند وخود را از آن محروم

نماید . آیا ظلمی بزرگتر از این به خویشتن ممکن است .

« و در آن روز سئوال می شود که آیا با نعمات خدا و صاحبان این نعمات چه کردید. »قرآن

آدمی فقط بدبخت بخل خویشتن است.

از کتاب " دایره المعارف عرفانی " استاد علی اکبر خانجانی جلد چهارم ص 196