یا سرمد و یا ابد
1- آن چیزی که پایانی ندارد سرمدی و ابدیست یعنی جاودانه! و چیزی پایان ندارد که آغاز و مبدأیی نداشته باشد و چنین چیزی جز خداوند نیست. و چیزی بی آغاز و پایان است که وجودش از خودش و فی ذاته باشد یعنی خود علت خود باشد یعنی صاحب خودش باشد. و این معنای ذات است!
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد ششم
یا نافع
1- به نظر می رسد رایج ترین افعال و صفات الهی در قرآن کریم تحت عنوان اسم خدا نیامده اند بخصوص آن صفات و افعالی که بیشتر مربوط به حیات دنیوی بشر هستند. اسم «نافع» از این جمله است و لذا یکی از تلاشهای ما در این کتاب استخراج این نوع اسمای الهی هستند که در سراسر کتاب خدا جاری و ساری و مستورند.
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد پنجم
یا نعیم یا مخول
1- «نعیم» به معنای صاحب نعمت است و از اسماء نامنقول خداوند در جای جای قرآن کریم است یعنی خداوند مستقیماً به این اسم خوانده نشده است ولی همه نعمتها به حضرتش معطوف می باشد و در صدها آیه، خود را صاحب و سرچشمه همه نعمات خوانده است.
2- نعیم از مصدر «نعم» به دو معنای نیکی و خیر و خوبی و نیز به معنای آری گفتن و تصدیق و روی کردن است که هر دو معنا دو روی امری واحدند.
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد چهارم
___
یا معبود یا عابد
1- «نیافریدم انس و جن را مگر اینکه مرا بپرستند.»- «آیا پیام به سوی شما نفرستادم که ای فرزند آدم شیطان را نپرستید که به راستی او دشمن آشکار شماست و بلکه مرا بپرستید که اینست راه راست.» یس 60-
2- پس کل آفرینش جهان هستی دارای هویت عبادت و عبودیت و پرستش خالق خویش است زیرا به خاطر همین امر آفریده شده است. و هر که از این پرستش باز ایستد از قلمرو هستی عدول و سقوط می کند زیرا آفرینش و پرستش امر واحدی است. و لذا انسان کافر که به جای خدا، شیطان را پرستش و اطاعت می کند از کیفیت الهی وجودش ساقط شده و دیو و دد می شود.
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد سوم
یا علیم
1- همه اسماء و صفاتی که بر وزن «فعیل» هستند اموری ذاتی و خودی هستند مثل علیم، حکیم، عظیم، عزیز، حمید، وحید و امثالهم. عالم کسی است که علمش را کسب کرده است ولی علیم دارای علم خودی و ذاتی است. محمود کسی است که مورد حمد و ستایش قرار گرفته است ولی «حمید» دارای ستایش درون ذاتی است.
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد دوم
خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد اول
علما و مفسرین بزرگ قرآن، اسمای الهی را به چند دسته تقسیم کرده اند: اسماء ذات، اسماء صفات و اسماء فعل. و برخی همچون ابن عربی که موحدترین تفاسیر را در باره اسماءالله ارائه نموده، همه اسماء را به دو دسته اسماء فعلی و تنزیه و یا اسماء ایجابی و سلبی تقسیم نموده است.
ولی حقیقت اینست که این تقسیم بندیها اساساً بشری هستند تا الهی. زیرا برای خداوند صفات فعلی یا اسماء فعلی یا غیر فعلی فرقی ندارد. زیرا خداوند که کاری انجام نمی دهد زیرا کل جهان و جهانیان را به نیم نظری و به اراده کن فیکون آفریده است. پس اسمائی مثل رزاق و منتقم و مقسم و خالق که اسمای فعلی پروردگارند نیز مستلزم هیچ کاری نیستند و همه اینها در اراده ازلی حق حضور داشته و عمل می کند.
از کتاب خداشناسی امامیه ( شرح اسمای الهی ) جلد اول ص 17
راز دهر
15- و اما سئوال اینست که چرا در عصر تکنولوژی های برتر یعنی سرعتها و شتابهای فزاینده که آدمی ظاهراً توانسته صدها برابر عمر دنیویش حرکت و کار و فعالیت کند و از همه انسانهای گذشته به همین واسطه برخورداری بیشتری از عمرش نموده است و ظاهراً به سمت فائق آمدن کامل بر جبر زمان به پیش می رود که اصلاً پیشرفت جز این معنائی ندارد، پس چرا عصر تکنولوژی را عصر پیدایش اضطراب (ANXT) نامیده اند که مهلک ترین بیماری روح انسان مدرن است که منشأ صدها مرض جسمی و روانی می باشد و مهمتر از همه عقل و اراده اش را تباه می کند. مگر قرار نبود که پیشرفت شتابان در زمان موجب آزادی اراده انسان شود....
از کتاب راز دهر تألیف استاد علی اکبر خانجانی
